Αχ, το “Severance”… εκείνη η σειρά στο Apple TV που μας δείχνει τον μαγικό κόσμο ενός διαχωρισμένου μυαλού, όπου το προσωπικό και το επαγγελματικό είναι τόσο αυστηρά χωρισμένα, που οι άνθρωποι δεν θυμούνται τι κάνουν όταν δεν είναι στη δουλειά. Η φαντασίωση ενός τέτοιου κόσμου είναι, για μένα, πραγματικά η απόλυτη λυτρωτική ιδέα. Και αν σκεφτείς την κατάσταση της δουλειάς μας τα τελευταία 20 χρόνια, αυτό το “Severance” φαντάζει σχεδόν σαν ένα φανταστικό (και μάλλον απαραίτητο) παραθυράκι για να επιβιώσουμε στον καθημερινό πανικό.

Κοίτα, δεν είναι ότι έχω τίποτα με την «πραγματική» δουλειά που κάνω. Εξάλλου, μισθός είναι παιδιά, μισθός. Αλλά σκέψου για μια στιγμή: να μπορείς να πας στη δουλειά, να κάνεις τη δουλειά σου και να μην έχεις ιδέα τι συνέβη στο υπόλοιπο της ζωής σου; Να μπορείς να γυρίσεις σπίτι και να μην θυμάσαι ότι το πρωί είχες περάσει πέντε ώρες βρίζοντας τον υπολογιστή και κάνοντας το ίδιο πράγμα που έχεις κάνει κάθε μέρα για δύο δεκαετίες; Ε, λοιπόν, αυτό είναι κάτι που θα ήθελα να το είχα από το 2005. Να είχα χωρίσει τη ζωή μου σε δύο μισά: το «εργασιακό», γεμάτο απαντήσεις που δεν έχεις, προβλήματα που δεν λύνεις ποτέ και συναντήσεις που δεν πάνε πουθενά, και το «προσωπικό», όπου μπορώ να ξεχάσω ότι υπήρχε τέτοιο πράγμα ως δουλειά και απλά να χαλαρώσω χωρίς να με στοιχειώνουν οι ενοχές για το ποσοστό της παραγωγικότητάς μου.

Φαντάσου το. Σηκώνεσαι το πρωί, πηγαίνεις στη δουλειά, κάνεις ότι σου λένε, αλλά χωρίς να θυμάσαι ποιος είσαι όταν είσαι σπίτι. Οι αποφάσεις που πήρες τη μέρα δεν θα σε ακολουθήσουν στο σπίτι, και το καλύτερο μέρος: οι αποτυχίες της δουλειάς σου δεν σε ακολουθούν στο πάρκο με τα παιδιά σου ή στο ραντεβού με φίλους. Έχεις γλιτώσει το άγχος που συνήθως έρχεται με το ερώτημα «Αχ, τι έκανα σήμερα; Είπα κάτι λάθος σε εκείνη τη συνάντηση;», γιατί απλά… δεν θυμάσαι τίποτα. Όλα τα καλά, τα κακά και τα τελείως άχρηστα βρίσκονται κάπου εκτός του πεδίου του προσωπικού σου εαυτού. Η απόλυτη εξαγνισμένη ζώνη.

Αλλά, φυσικά, είμαστε πολύ “προοδευτικοί” για να εφαρμόσουμε τέτοιες λύσεις στη ζωή μας, ε; Θα ήθελε κανείς να δουλεύει σε ένα περιβάλλον που σε αφήνει να έχεις δύο ξεχωριστές προσωπικότητες; Μην είμαστε γελοίοι—κανείς δεν θέλει να χάσει αυτή την υπέροχη αίσθηση του υπερβολικού άγχους από τη δουλειά, της συνεχούς αγωνίας για το αν κάνει το σωστό. Αν απλά μπορούσα να ξεχάσω τα 12 email που έστειλα και τις 35 ώρες που πέρασα μπροστά στην οθόνη, νομίζω πως το μυαλό μου θα γινόταν πιο ελαφρύ, ή τουλάχιστον πιο ευτυχισμένο.

Το πραγματικά καυστικό όμως είναι ότι, αν υπήρχε αυτή η δυνατότητα, πόσο αλήθεια θα έπρεπε να αναγνωρίσουμε την «υγεία» αυτής της χωρισμένης μνήμης; Αν όλη η δουλειά ήταν απλώς ένα κενό, χωρίς συνέπειες για τη ζωή σου, τότε μήπως τελικά καταλήγουμε στο να ζούμε σε έναν φαύλο κύκλο από μακροχρόνια βλάβη της ψυχικής μας υγείας που κρύβεται κάτω από το «δεν θυμάμαι»;

Η αλήθεια είναι ότι όλη αυτή η ιδέα του διαχωρισμένου μυαλού απλώς φωτίζει την αλήθεια για το πώς ζούμε. Εξακολουθούμε να δουλεύουμε σαν ρομπότ, περιμένοντας την επόμενη επιβράβευση ή απειλή της επαγγελματικής μας ζωής για να μας κινητοποιήσει. Αλλά αν πραγματικά μπορούσαμε να αποσυνδέσουμε τον εαυτό μας από το βασανιστικό παιχνίδι της επαγγελματικής μας ύπαρξης, πόσο πιο αληθινά ευτυχισμένοι θα ήμασταν;

Έτσι, ναι, ίσως δεν είναι τόσο κακή ιδέα το “Severance”. Ίσως να είναι η πιο ανθρώπινη λύση για να αποδράσουμε από την ενοχλητική μνήμη που μας εμποδίζει να ζήσουμε στο τώρα. Όμως, κανείς δεν μας ρωτάει. Και έτσι παραμένουμε να ζούμε σε αυτό το παράδοξο, χαμένο, πάντα πεινασμένο μυαλό που προσπαθεί να επαναλάβει την ίδια ρουτίνα για 20 χρόνια χωρίς καν να ξέρουμε γιατί.